Margot Wetzer

Over mij

Margot Wetzer (1985) is een goedlachse judoka, judoleraar, sportmasseur en fitnessleraar die aan het D.G.O. college te Tilburg 'Sport en Bewegen' studeerde en inmiddels werkzaam is bij de Politie Zuid-Oost Brabant.

Nadat ze een jaar op het Dr. Knippenbergcollege in Helmond heeft gezeten maakte ze de overstap naar het Pleincollege St. Joris te Eindhoven. Dit omdat ze op het Joriscollege de gelegenheid kreeg deel te nemen aan het LOOT-project en ze daardoor wedstrijdsport beter kon gaan combineren met studie. Inmiddels heeft ze haar Mavo-diploma op zak en volgt ze de opleiding in Tilburg. Studie Ook de mogelijkheden om te gaan trainen werden met de overstap naar een LOOT-school beter. Ook in Tilburg kreeg ze alle mogelijkheden topsport te bedrijven in combinatie met haar studie en zijn haar trainer Tom Essink en Jos Kuipers, van het Olympisch Steunpunt Noord Brabant, mensen die haar hierbij intensief ondersteunden en begeleiden. In 2006 is ze geslaagd en afgestudeerd. Inmiddels is Margot met een topsportcontract werkzaam bij de Politie Zuid-Oost Brabant.

Status NOC*NSF: High Potential

Judo

Margot begon op haar vijfde met judo bij Judoclub Kano in Bakel en kreeg daar les van Ton Huibers (Beek en Donk). Met het vaker deelnemen aan wedstrijden wilde ze ook intensiever gaan trainen en maakte ze, in overleg met haar trainer, een overstap naar Sportschool Eddie van de Pol in Helmond. Via de districtstrainingen van de J.B.N. Zuid-Nederland kwam ze in contact met de Eindhovense sportschoolhouder Tom Essink en sloot ze zich aan bij zijn sportschool. Inmiddels laat ze zich als centrakle coach begeleiden door Marjolein van Unen en Tanja de Leeuw en traint ze ook mee bij de Rotterdam Budokan.

Margot is drager van de tweede dan. Momenteel traint ze dagelijks.

Haar gemiddelde trainingsweek:

Maandag: Judotraining Essink Sportcentrum
Dinsdag: Krachttraining Hans Kroon
Woensdag: Judotraining Nederlandse selectie Nieuwegein
Donderdag: Krachttraining Hans Kroon
Vrijdag: Judotraining Rotterdam Budokan
Zondag: Judotraining Nederlandse selectie Nieuwegein

Conditietraining: een keer per week

Haar trainers/begeleiders:

Judotrainingen: Essink Sportcentrum: Tom Essink en Tanja de Leeuw
Rotterdam Budokan: Mark van der Ham, Chris de Korte en Marjolein van Unen
Centrale coach: Marjolein van Unen/Tanja de Leeuw
Krachttrainingen: Hans Kroon
Sportdiëtist: Joris Hermans
Mental Coach: Rico Schuijers
Loop/conditietraining: Maarten van Berlo, Marjolein van Unen en Tanja de Leeuw
Blessurebegeleiding/
hersteltraining: Maarten van Berlo en Bertie Wetzer

Wedstrijden

Vanaf haar eerste stappen op de judomat is Margot een enthousiaste deelnemer aan judowedstrijden. Dit allemaal niet zonder succes. In Nieuwegein won ze drie jaar achtereen het Nationaal Jeugdkampioenschap en werd ze drie keer Nederlands Kampioen bij de aspiranten (-17). In 1999 – 44 Kg door in de finale te winnen van Janny van de Meer (Judoschool Groningen). In 2000 –48 Kg door in de finale te winnen van Patty Joldersma (Judovereniging Dukenburg). In 2001 – 57 Kg door in de finale te winnen van Ester Stam (Zutphen). Toen ze pas twee weken 14 was won ze in 2000 tevens brons op het NK voor senioren (-48).

Ze won o.a. internationale toernooien in Cyprus, Frankrijk, Engeland, Zwitserland, Duitsland, Rusland, Polen, Oostenrijk, Hongarije, Bulgarije en België.

Juli 2000 werd ze in het Roemeense Oradea Europees Kampioen bij de aspiranten tot 48 kilogram door in de finale binnen 15 seconden te winnen van de Russische Dorkina.

In 2001 is ze Jeugd Olympisch Kampioen in Murcia (Spanje) geworden. Een toernooi dat véél indruk op haar maakte. In de finale won ze van de Finse Nina Koivumaki. Na het E.K. in Roemenie is Margot direct overgestapt van de klasse -48 naar -57 kilogram. Tijdens de Open Poolse kampioenschappen, vrijwel direct aansluitend aan de E.J.O.F., won Margot zilver en plaatste ze zich direct voor haar eerste E.K. -20 te Budapest. Daar werd ze echter in de eerste ronde uitgeschakeld.

In 2002 behaalde Margot een verdienstelijke zevende plaats (-57) bij de Wereldkampioenschappen voor junioren (-20) op het Koreaanse eiland Jeju en werd ze zevende bij het E.K. in eigen land (Rotterdam). Helaas moesten we achteraf concluderen dat ze net iets té lang in de klasse -57 kilogram is blijven judoën. Haar lichaam protesteerde en de verwachtte resultaten bleven uit. Direct na het E.K. in Rotterdam maakte ze de overstap naar de klasse – 63 kilogram. Een week na het E.K., ze woog inmiddels 62,5 kilo, werd ze al derde van Nederland bij de senioren.

Ook in 2003 plaatste Margot zich voor de E.K. voor junioren in Sarajevo. Het noodlot sloeg toe en twee weken voor het E.K. liep ze een zware duimblessure op. Ze nam nog wel deel aan het E.K., maar met een rechterhand die maar beperkt inzetbaar was bleef ze steken op een zevende plaats. De reis naar dit E.K. was eigenlijk al een avontuur op zich……! Met het vrouwenteam van Sportschool Essink werd ze Nederlands Kampioen en nam ze deel aan de Europacup. Met het vrouwenteam van J.T. Agglorex (Lommel) werd Margot Belgisch kampioen in de tweede klasse.

In 2004, haar laatste juniorenjaar, kwalificeerde ze zich opnieuw voor zowel het E.K. (Sofia, Bulgarije) en het W.K. (Budapest, Hongarije). In Sofia werd ze voor de derde keer Europees kampioen door in een spannende finale de Belgische Laure Aerts te verslaan. Het W.K. leverde brons op. In de kleine finale won ze van de Japanse Hirai.

2005, het eerste seniorenjaar, was een jaar van aanpassen en kennismaken. De A-toernooien in Leonding (Oostenrijk) en Rotterdam leverden géén resultaat op. Tijdens het Tre Torri toernooi kwam het gevoel ‘erbij te horen’ weer terug. Ze won in de halve finale van de Canadese Ghisholm (5e Olympische Spelen) en moest in de finale met een yuko haar meerdere erkennen in de Sloveense Zolnir (3e Olympische Spelen). Tijdens de Europese Kampioenschappen -23 in Kiev stond Margot er weer en greep knap brons. Voor het tweede achtereenvolgende jaar nam Margot deel aan de Bundesliga; een van Europa’s sterkst bezette teamcompetities. Margot bleef opnieuw ongeslagen en het team van J.C. Mönchengladbach werd knap derde.

2006 kenmerkt zich met twee belangrijke resultaten. Nadat in Celje (Slovenië) zilver gewonnen werd bij het sterk bezette B-toernooi won ze later dat jaar brons bij de Super World Cup in Moskou. Enkele maanden later werd Margot opnieuw Europees kampioen. Deze keer bij de -23 tot 63 kilogram. In de finale werd gewonnen van Szabo (Hongarije).

2007 Was 'n jaar dat we snel willen vergeten. In het begin van het jaar liepen met name de wedstrijden stroef en in de zomer, tijdens een trainingsstage in Katsura (Japan), raakte ik zwaar geblesseerd. Een Japanse judoka viel op mijn gestrekte arm en m'n elleboog was totaal ontwricht. Volgens het plaatselijke ziekenhuis viel het allemaal wel mee en na enkele dagen rust ben ik gewoon weer gaan trainen. Dit mede omdat ik me aan het voorbereiden was op deelname aan e Super World Cup in Rotterdam. Tijdens de Worldcup in Denemarken was ik vijfde en dat wilde ik in Rotterdam verbeteren.

Na terugkomst uit Japan verliep het trainen alles behalve goed. Ik bleef last houden van mijn elleboog. In Rotterdam ging het met mijn judo uiteindelijk aanvankelijk nog héél goed. Alleen mijn laatste twee partijen kon ik eigenlijk niet meer draaien door de pijn aan mijn elleboog. Ik kon mijn arm niet meer gebruiken. Ik werd uiteindelijk toch nog vijfde en kwalificeerde me daarmee voor de Olympische Spelen. Bezoeken aan huis-, sportartsen en fysiotherapeuten leverden geen echte verbetering en goede diagnose op. Tegen de klok werd gevochten i.v.m. mijn deelname aan het EK -23. Ik wilde graag mijn titel verdedigen. Aan dit EK kon ik niet deelnemen en Esther Stam won 'mijn' titel. Flink revalideren zorgde ervoor dat ik in 2008 weer deel kon nemen aan de trainingsstage in Mittersill (Oostenrijk).

2008: Na Mittersill werd pijnlijk duidelijk dat mijn elleboog nog steeds niet in orde was. Al mijn plannen vielen in duigen en mijn trainers Marjolein van Unen en Tanja de Leeuw adviseerden me nogmaals het medische cirquit in te gaan. Uiteindelijk ben ik aan mijn elleboog geopereerd en kon ik pas na de zomervakantie weer rustig aan beginnen met trainen. Door de intensieve krachttraining bij Hans Kroon was ik zwaarder geworden en ben ik overgestapt naar de klasse -70 kilogram. Ondanks de weinige trainingen besloot ik toch deel te nemen aan de Super World Cup van Rotterdam. Het ging in één woord SUPER. Ik bleef ongeslagen en won mijn eerste Super World Cup. Dat ik de week na dit toernooi niet kon trainen omdat ik last bleef houden van mijn elleboog zegt genoeg. Regulier trainen was nog moeilijk maar ondanks dat won ik brons tijdens de Nederlandse en Open Zweedse kampioenschappen.